Pas toen ik door had wie het waren stopten zij wat aarzelend. “Hé!” riep ik, en bedremmeld staarden zij mij aan. “Zijn die van jou?” vroeg oudste dochter. Eh, jaha, dat waren ze zeker. De nummers 030, 027, 1020, 324 en 015 zagen in dat de poging tot een zaterdags middagje uit waren mislukt en onder mijn zachte aandrang draaiden zij zich langzaam om, een verontwaardigde blik in de ogen. Ik verwachtte min of meer dat zij onderling in discussie zouden uitbarsten over wie zijn schuld het nou eigenlijk was.
“Als jij niet zo lang je lippen had staan stiften…”
“Nou jíj dan, voor jíj met je haar klaar bent is de dag om!”
De discussie bleef uit, mijn te vroege komst was blijkbaar een te grote teleurstelling. Samen hobbelden we het straatje weer in, langs het huis en erf van de buren en bereikten de achterkant van hun tijdelijk onderkomen. Even nog wachtten de dames of ik het echt wel meende, maar ik meende het echt en verongelijkt sprongen zij terug over het smalle stukje sloot langs het smalle reepje grond dat nèt naast het hek uitstak. Ik inspecteerde de toestand en moest toegeven dat, was ik schaap geweest op zaterdagmiddag, ik ook een poging tot een weekenduitje gewaagd zou hebben. Géén geschikt tijdelijk verblijf dus. En waar waren de anderen? Met half dichtgeknepen ogen speurde ik de horizon af. Gelukkig, ongeveer een halve kilometer verder op het veld ontwaarde ik de andere dames, die door een border collie aan het werk werden gehouden. Wat zouden ze balen als ze dit hoorden!
Oudste dochter, voorbereid op een stukje wandelen met de honden, maar niet op een schapenjacht, haalde inmiddels opgelucht adem. De schapen waren terug waar zij hoorden, ook al stonden zij angstig dicht langs hun ontsnappingsroute. Ik was slim, dacht ik en ventileerde haar mijn plannen. “Ik loop even naar de andere kant van het veld en geef ze daar wat voer, dan weten ze weer wat de aantrekkelijke kant van het veld is.” riep ik, en begon om te lopen.
Schapen zijn slimmer constateerde oudste dochter; “Daar gaat de eerste alweer!” Ik draaide mij om en zag nummer 030, als altijd, het voortouw nemen om nog een poging te wagen. 1020 volgde in het kielzog en, hoofdschuddend nagekeken door 8062 en haar zoon Jantje, volgde de rest. Nu is nummer 030 een heel aanhankelijk schaap, dat altijd als eerste naar mij toekomt. Maar niet op zaterdagmiddag. Op zaterdagmiddag is alles anders. Met een triomfantelijke blaat draaide zij mij haar achterste toe en op een uitdagend sukkeldrafje zetten de dames opnieuw de sokken erin. Ditmaal niet het straatje in, waar ik stond, maar het straatje uit in de richting van ongeveer 60 hectare open weiland.
“Ik ga even rennen!” deelde ik in het wilde weg mee en holde het verlaten weiland in, begeleid door 8062 en haar lam. Ik bereikte het einde van het veldje, begon woest aan de touwen van het hek te trekken en klom er uiteindelijk overheen om de bak met schapenkorrels te bereiken.
Oudste dochter, met mij als moeder aan zo’n beetje alles gewend, sopte sportief het weiland in en opende hier en daar bedaagd wat hekken. De bak met korrels gevuld, liep ik uitnodigend rammelend terug en zag de dames aarzelen bij de ingang van het grote veld. Zaterdagmiddag… Shoppen of High Tea op eigen bodem? Wat een dilemma! Was het de stress of zag ik ze echt fluisterend overleg plegen? Het werd High Tea en dankzij het rammelende voer en oudste dochter, die voortaan laarzen aantrekt wanneer ze met mij ergens heen gaat, stonden de dames een paar minuten later op hun oude veld, zonder ontsnappingsmogelijkheden tevreden op hun korrels te kauwen.
Door de zuigende modder ploegden oudste dochter en ik terug naar de auto, waar de honden ons achter beslagen ruiten opwachtten.
Wat een handler ben ik… Heb je drie bordercollies bij je, ga je met voer lopen rammelen! Ach ja, zaterdagmiddag hè?
Anna, 9 februari 2009
