onbewaakte momenten nog wel eens je dierbaarste of lastig vervangbare bezittingen, als scheur-object willen zien is algemeen bekend, maar als ik nu kijk naar de ontwikkelingen bij mij thuis, dan wordt het gekker en gekker!
Jaren geleden begonnen wij bij Cooper. Een energiek klein pupje met voldoende ondernemingslust. De tandjes waren scherp en wij zorgden voor een “hond proof” omgeving. Wat je niet kwijt wil moet je opruimen. Een gouden stelregel, die meer dan één voordeel had. Ik had een voetenbankje. Gekregen van de kinderen en dus dierbaar bezit. Bovendien zat het lekker. Cooper paste er precies op en het stond zo lief! Gelukkig hebben we de foto’s nog, want het voetenbankje, ontdaan van zijn vulling, is inmiddels weg.
Ze leren het af hè, puppies? Dus dan vergeet je hoe het was. Na een half jaar sloopvrij leven arriveerde Neala. Een stukje rustiger dan Cooper, maar ook ondernemend en nieuwsgierig. Wat zit er bijvoorbeeld in zo’n witte plastic buis? Dat waren de TV- en telefoonkabel. Door wat knoop- en plakwerk waren we gelukkig niet al te lang van de buitenwereld afgesloten, maar dat overkwam me natuurlijk geen tweede keer. Neala’s volgende project was namelijk ons bankstel. Stelselmatig verwijderde zij in tijden van verveling de hoekjes waar je zo akelig je schenen aan kon stoten. Haar onschuldige blik vertelde ons dat er niets aan de hand was, je kon er immers nog gewoon op zitten en daar is een bank voor. De banken zijn aan een nieuw leven begonnen, elk op de kamer van een zoon. Beiden hebben er nog plezier van; we hebben niets te klagen.
Op alles voorbereid introduceerden wij Finnian aan ons nieuwe meubilair. Zij maakten kennis en besloten elkaar met rust te laten. Finnian gebruikt de bank waarvoor hij bedoeld is, om op te zitten of liggen, om groter te lijken en om over heen te springen wanneer hij haast heeft. Wij hebben nog steeds verbinding met de wereld om ons heen en er is geen huisraad die dankzij Finnian acuut aan vervanging toe is. Buiten en in de auto gelden echter andere regels. Ik heb het dan niet over plantjes die vanuit de tuin geapporteerd worden of handdoeken en kleedjes die met gaten leuker zijn dan zonder. Ik heb het over hondenriemen! Wat ik in korte tijd, met hulp van Finnian, aan hondenriemen versleten heb, is nauwelijks te tellen. Vanuit het standpunt van de puppy zijn de riemen natuurlijk fantastisch om aan te hangen, in te bijten en al springend naast de baas aan mee te lopen. Finnian vindt het niet alleen leuk, maar ziet het als zijn taak om alle riemen bij elkaar te houden. Wanneer ik een riem laat schieten in een poging knopen achter mijn rug te ontwarren, hoef ik mij nergens zorgen over te maken. Finnian schiet te hulp, pakt de losse riem en laat de hond die aan het andere eind zit verder uit. Inclusief zichzelf. In de auto echter heeft de riem geen nut en kun je er beter vanaf zijn. Vandaar dat Finnian zichzelf en zijn mede reizigers snel en efficiënt ontdoet van zijn of haar riem. Het blijft me maar overkomen, en telkens sla ik mijzelf voor het hoofd dat ik wéér vergeten ben de riemen af te doen. Eigen schuld, dat wel, maar ondertussen worden de gerepareerde riempjes korter en korter. Voor vastleggen op het veld is de riem inmiddels afgekeurd en Finnian met zijn puber ongeduld ligt veilig aan een ketting.
Vandaar dus, dat ik enigszins vaag reageer als ik tijdens een demonstratie op het trainingsveld een duwtje tegen mijn been voel. “Ha Taff,” zeg ik en aai hem over zijn kop. TAFF!? “Waar kom jíj nu vandaan?” Vrolijk kwispelend draait hij een rondje om mijn benen met de uiteinden van de riem los bungelend om zijn nek. Geamuseerd mopperend leg ik hem, met een grote knoop in de riem weer aan het hek vast en neem Neala mee om te gaan trainen. We doen wat ingewikkelde dingen met schapen die tegen een hek aan staan tot er op een gegeven moment tot mijn grote ergernis een hond in de weg ligt. Ik kijk en kijk nog eens.
Tevreden kijkt Taff terug. Niets is toch gezelliger dan in de buurt van de baas liggen en kijken wat ze doet?
Nu is Taff een volwassen hond, die niet meer uit baldadigheid of verveling dingen sloopt; hij heeft heel andere drijfveren. Gezelligheid is er één van en de ander is bezitterigheid. Takken, ballen, flostouwen, lege flessen en sokken; alles is van Taffy…en hij bewaakt zijn bezit nagenoeg met zijn leven. Ook mijn sokken dus; die ben ik regelmatig kwijt. Ik heb bakken vol overblijvertjes bij de wasmachine liggen, en een sok meer of minder valt mij niet echt op. Sommige plaatsen waar ik ze terugvind echter wel. Kort geleden vonden wij een hoopje op het vloerkleed. Het zag er wat ongezond groen uit, maar wie het gedaan had was ons een raadsel. We hadden niets gezien. Korte tijd daarna voelt Taff zich niet lekker. Met enige moeite werkt hij zijn maaginhoud naar buiten… en kijk, wéér groen. Ik herken mijn mooie nieuwe mosgroene sok met beige randje. Geheel compleet en in één stuk! Mijn dochter legt het verband met het eerder gelegde hoopje en zie… plotseling heb je weer twee bij elkaar behorende sokken. Ik heb ze toch maar weggegooid.
Anna, 14 november 2008
