De eerste die de mist in ging was natuurlijk Pino, door jongste dochter zo genoemd. Clementine was mijn fout. Als de zoon een naam heeft, moet moeder ook aanspreekbaar zijn. Daarna ging het goed tot de boer Jan onze kleine Jantje vond en besloot, dat de ontdekker van een jong dier zijn naam doorgeeft.
“Dat is een beetje traditie!” legde hij verontschuldigend uit.
Verder niets aan de hand dus. De Drentse heideschapen uit Friesland kregen geen naam, waren onderdeel van de kudde en werden aangeduid als; die zwarte met het kuifje, die andere lichte zwarte, dat kleintje en die ene die altijd in de sloot springt.
Die? Nee, die! Welke dan? Kijk, die ene die daar achteraan loopt!
Dat was nummer 015. Ook zij had geen naam. Zij had ook verder geen bijzondere kenmerken. Ze was een gewoon Drents Heideschaap, licht van kleur met een licht bruine kop. Maar voor meer geoefende kijkers had zij van dichtbij een klein herkenningsteken: Op de achterkant van haar rechteroor zat een zwarte stip. Verder was haar gedrag natuurlijk uniek. Zij sprong regelmatig in de sloot. Vanaf de eerste dag dat zij op ons veld verbleef was zij in de sloot net zo thuis als op het droge. Een paar uur na de eerste kennismaking met haar nieuwe woonplaats belde de boer al op dat er een schaap aan de verkeerde kant van de sloot stond. Tot zijn grote plezier arriveerde ik korte tijd later met Neala om de boel te regelen. Dat lukte tot mijn opluchting vrij snel; ik ben niet zo sterk met publiek. De grootste hilariteit kwam nog, toen ik zelf met een vlot aanloopje de overkant van de sloot net niet haalde.
De klachten over nummer 015 stroomden binnen.
“Je kan niets met dat schaap, ze gaat elke keer het water in!”
“Ja, ’t trainen ging lekker vandaag, alleen dat ene schaap springt telkens in de sloot!”
De eerste keer dat ik het zelf aan den lijve meemaakte, was kort na haar arriveren op een avond, terwijl het al schemerig werd. Nummer 015 was al dat getrain zat! Ze was dan ook niet aan honden gewend en zag geen andere uitweg dan maar weer in de sloot te gaan staan. Rustig wandelde zij naar de kant en hobbelde het water in. Geen panieksprong, maar een weloverwogen actie. Schapen in paniek willen nog wel eens aan de andere kant van de sloot weer op de kant springen. Nummer 015 dus niet! Zij waadde majesteitelijk een eindje de sloot door om vervolgens voorbij het hek van haar woonweiland aan de andere kant van de sloot weer op de kant te klimmen. Zich zachtjes terug laten drijven zag zij niet zitten met al die honden op haar weiland. Met geheven kop draaide zij zich om en draafde weg. Wij hebben haar opgehaald, zonder honden… Eerst een halve kilometer ons weiland uit, over een dammetje en dan een halve kilometer het buurweiland weer in. Nummer 015 voor ons uitdrijvend in het donker het hele stuk weer terug. Dat was nog te doen, tot zij besloot dat het tijd werd voor een stressaanval en zich op de grond liet zakken en verder weigerde op te staan. Wel eens 300 meter in het aardedonker met een nat schaap lopen sjouwen? Daar wordt je moe van!
Een andere keer was tijdens onze demonstratie van vorige zomer. Nummer 015 verdwijnt het water in en heeft zich zwemmend en wadend door sloot en plas naar de weg begeven. Opmerkzame buren hebben haar gelukkig gezien en tegengehouden. We hebben haar plat op een karretje terug naar het veld moeten rijden. Opvallend was, dat zij altijd snel opknapte na zo’n bad. Ze krabbelde overeind, schudde haar vacht en slenterde terug naar haar vriendinnen. Ik heb het sterke vermoeden dat zij ook in de sloot stond wanneer er niemand bij was. Soms wanneer ik op het veld aankwam viel het minst opvallende schaap op, door vette zwartigheid. Meelopend met de rest probeerde zij te doen of er niets aan de hand was.
“Wat ben jij vies,” riep ik dan, “heb je weer in de sloot gelegen?”
En dan keerde zij mij onschuldig haar modderige zwarte achterkant toe.
Schaap nummer 015, onopvallend opvallend. Een paar dagen voor haar dood was ik in het veld bezig foto’s te nemen van de nieuwe lammetjes. Ik knipte de ene na de andere foto, gebukt, staand en zittend op mijn hurken. Lammetjes zijn zó leuk om te fotograferen! Door een duwtje tegen mijn schouder echter, maakte ik de foto, waarvan ik niet had verwacht hem ooit te plaatsen. Achter mij stond Nummer 015 en keek mij bewegingloos aan. Ik moest lachen.
“Hallo?” vroeg ik, “Wil je ook op de foto?” En ik drukte op de knop, een gewone foto van een gewoon Drents Heideschaap.
Nummer 015 had geen naam, het wàs haar naam.
Anna, 11 juni 2009
