aan een post traumatische stress stoornis, door de recente gruwelijke dood van het muizenzusje, de vorige dag. Het type dus, dat het koude gestrekt liggende muisje net zolang opwarmt tot het weer rechtop zit en knabbelt aan wat voer. Het type dat pas dan, nog wat aarzelend te laat naar het werk vertrekt.
Zonder nu teveel van het oorspronkelijke onderwerp “schapen en bordercollies” te willen afwijken, moet ik het volgende verhaal toch even kwijt.
Jongste dochter had twee muisjes, zwart-wit gevlekt als koeien. Stoffer en Knijper genaamd. Stoffer, de actieveling was altijd in de weer. Rennen, nesten bouwen, aan de conditie werken in het looprad, terwijl Knijper het allemaal wel prima vond. Het eten, werd door Stoffer naar het nest gesleept, aan de lijn doe je alleen wanneer er mannen in de buurt zijn en zinloos rondrennen en met stukjes papier slepen was ook niet een bezigheid waar Knijper warm voor liep. Kortom de muizenmeisjes vulden elkaar prima aan en lagen in de rustmomenten gezellig tegen elkaar te soezen in hun nest.
Gisteravond liep het helaas fataal af met de sportiviteit van Stoffer. Wat er precies gebeurd is kunnen wij niet vermoeden. Jongste dochter werd geattendeerd op het ongeluk doordat Knijper zich op topsnelheid naar haar zus begaf en ernaast ging zitten. Stoffer lag bloedend onder het looprad en uiteraard werd ik erbij geroepen. De akelige details kunnen wij verder achterwege laten. Punt is dat Stoffer nog leefde en de situatie hopeloos was. Op zo’n moment ben ik het even kwijt. Alle koelbloedigheid, het helder nadenken en de instant oplossingen. Even flitste door mij heen, wat inderdaad veel mensen later en vandaag tegen mij zeiden: “Heb je hem zelf doodgemaakt?”
Nee, ik wil dat niet en mijn maag maakte ook direkt pijnlijk duidelijk dat, al zou ik die oplossing willen, ik het niet zou kunnen. Maakt mij dat een lafaard? Hoe dan ook, op topsnelheid hebben wij Stoffertje in een stofdoek gewikkeld en zijn heel voorzichtig, onder zo min mogelijk gewiebel, naar de dierenarts gereden. Jongste dochter huilend, met het muisje op schoot. Wij hebben gelukkig een dierenarts die snel en adequaat handelt. Ook al was de uitkomst helaas zoals wij al hadden verwacht; Stoffertje is zo diervriendelijk mogelijk naar zijn voorvaderen gereisd.
Terug naar Knijper. Die had zich tijdens het drama uit de voeten gemaakt om zich zo klein mogelijk op te bergen in een holletje. Hoewel de gedachte aan dit gezelschaploze muisje ons wel even door het hoofd was gegaan, waren wij zo laat op de avond nog hoofdzakelijk met het trieste einde van Stoffertje bezig. En dat Knijper treurde begrepen wij heel goed.
De volgende dag pas, werd ons de omvang van Knijpers verdriet goed duidelijk. Het muisje lag plat op haar zij, onbeschut midden in het muizenverblijf. Ze ademde met moeite en bewoog alleen als zij werd aangeraakt. Wat nu? Ik had net de honden uitgelaten en de eenden verzorgd en stond op het punt de deur uit te gaan. Jongste dochter, moest nodig naar school en jongste zoon was al vertrokken. Wel had hij een briefje achtergelaten, of ik even naar Knijper wilde kijken, want hij dacht niet dat het goed met haar ging. Ik stuurde jongste dochter naar school en wierp een blik op het muisje. Wat was dit? Eenzaamheid, gemis, trauma? En hoe los je dat op? Een nieuwe muis? Ik legde Knijper in haar holletje en besloot naar mijn werk te gaan en later even terug te komen.
Nog voor ik twee straten ver was, keerde ik de auto. Knijper had zo heel koud aangevoeld, die had natuurlijk de hele avond naar Stoffer lopen zoeken, om lekker warm tegen aan te liggen. Weer thuis wikkelde ik Knijper in een stofdoek en hield die in mijn warme hand. Wat een opluchting om na een half uurtje wat gewriemel in mijn hand te voelen, om een snuffelneusje tussen de puntjes van de stofdoek te zien doorkomen. Knijper kwam weer bij! Ik hield hem een stukje muizenvoer voor en ze pakte het hongerig met beide pootjes aan.
Sinds vanmiddag heeft Knijper weer gezelschap, een nieuw nog naamloos muisje en op dit moment liggen zij tegen elkaar aan in hun holletje.
Stoffer is niet meer, met Knijper komt het wel goed en voor het nieuwe gezelschap moet nog een naam worden verzonnen… Bezem of Poetsdoek?
Anna, 10 februari 2009
