Toen wij enige weken geleden dan ook het aanbod kregen vier kleine Ouessant schaapjes gratis over te nemen, waren wij direkt enthousiast. Op een maandagavond bij het laatste daglicht arriveerden ze en natuurlijk, toen de trailer openging, was mijn eerste reactie: “Ach, kijk nou!” Vier minischaapjes keken wat geschokt rond, gitzwart en wollig. Waar waren ze nu toch terecht gekomen? Eén sprong in het luchtledige en weg draafden ze het veld over.
Wij dronken koffie, aten koekjes en hoorden dat de vorige eigenaar het helemaal niets had gevonden. Trainen met deze schaapjes. Van een afstandje zagen we ze kennis maken met de rest van de kudde. We zagen ook dat ze met voldoende afstand best te hanteren waren, dus we zagen het helemaal zitten.
Op dinsdagavond nam ik Neala en Finnian mee het veld op en hoewel de kleintjes zich nog niet bij de kudde aansloten, ging het trainen heel aardig. Neala haalde ze er telkens weer bij en Finnian hield ze op afstand prachtig in bedwang, zodat ik het foto toestel uit de auto kon halen.
En toen werd het zondag… Redelijk vroeg arriveerde ik op het veld en twee mede handlers waren al druk met hun honden bezig. De gewone kudde stond in de pen en er werden verwoede pogingen gedaan de kleintjes in een andere pen te drijven. Telkens wanneer ze met de neusjes binnen het hek stonden, kreeg één van de vier bedenkingen en schoot in een willekeurige richting weg. Het was ons nog niet helemaal bekend hoeveel ervaring deze Ouessants met honden hadden. In elk geval niet voldoende om uit hun buurt te blijven, bleek even later. Al onze honden liggen in dezelfde hoek op hun beurt te wachten, lekker dicht bij onze bank en de voorraden met koffie en koek! Dat bleek ook aantrekkelijk voor ouessantjes. Eén van hen rende de koffiehoek binnen en ontmoette daar Neala! Eén forse sprong verder en ze lag in de sloot! Nu is Finnian best goed met zwemmende schapen en we dachten hem dus in te zetten om dit exemplaar weer op het droge te zetten. Finnian vond echter dat hij eerst de andere drie weer in het gareel moest krijgen. Ze liepen wat harder dan hij verwachtte en daar lag nummer twee in de sloot aan de andere kant van het veld.
Met twee schapen in twee verschillende sloten, besloten wij om onze reddingspogingen nu wat breder aan te pakken. Mijn twee mede handlers vertrokken naar de tuin van de buren, waar schaapje nummer twee haar moddervacht stond schoon te vegen aan de witte keukendeur. Ik besloot met Finnian om te lopen naar het volgende weiland, waar schaapje nummer één zojuist op de kant geklommen was. Een blik in die richting leerde mij, dat inmiddels een derde ouessantje besloten had haar vriendin op avontuur te volgen. Ook zij lag in de sloot en klom er uiteraard aan de verkeerde kant weer uit! Uit een ooghoek zag ik de buurman die op de onrust in zijn tuin was afgekomen. Wat verbaasd bekeek hij zijn eerst zo witte keukendeur.
Twee weilanden verder liep ik wat later met Finn richting de zwarte stipjes die zich vierhonderd meter verder volgens de opsplits techniek verdeelden en elke een andere kant van de achtergelegen camping opliepen. Uit verschillende tenten en caravans verschenen nog wat slaperige campinggasten. Het was tenslotte half 10 op zondagochtend!
“Zag jij nou ook een schaap?” hoorde ik ze verbaasd bij elkaar informeren.
Ik kon het helaas bevestigen. Mijn grootste zorg was om de schapen in elk geval op de camping te houden en ze niet nog verder weg het dorp in te jagen. Aangezien deze schaapjes elkaar niet leken op te zoeken koos ik de dichtstbijzijnde om op te drijven richting nummer twee. Binnen afzienbare tijd had ik legers hulptroepen bestaande uit vriendelijke hulpvaardige campinggasten, die elk op eigen wijze de schaapjes bij elkaar probeerden te krijgen. In de verte kwamen mijn mede handlers over het weiland aanlopen. Kennelijk was het schaapje uit de tuin van de buren, terug op het veld. Aangezien Finnian door alle drukte een toppunt van opwinding had bereikt legde ik hem vast aan een paal in de buurt.
“Leuk, entertainment op de camping!” hoorde ik de camping-eigenaars vanuit hun deuropening roepen. Ik zwaaide en schoot de koeienstal in, waar volgens de laatste berichten beide schaapjes zich bevonden. Helaas elk aan een andere kant van hek en rooster en elk met een eigen uitgang aan de andere kant. “Snel en behendig” zijn eigenschappen die van toepassing zijn op dit ras. Ik besloot schaap twee te volgen naar de ander kant van het terrein. Eens kijken hoe de situatie daar was. Aan het gejammer van Finnian kon ik horen dat daar het andere schaap net was gepasseerd! Die andere kant bestond uit een paar kleine veldjes met struiken, brandnetels, bomen en helaas water met kano’s en bootjes. Jammer. Uiterst voorzichtig naderde ik met omtrekkende beweging. Aan de overkant arriveerden de andere handlers en naast mij stond een tent met mensen die nog sliepen. Ik probeerde fluisterend de situatie uit de doeken te doen. Lastig over het water heen. Vanuit mijn ooghoek zag ik bovendien dat één van de vluchtelingen de waterrand bereikte. Ik besloot een snoekduik te nemen, maar mijn instincten werkten langzamer dan die van het schaap. Met een plof belandde zij in de kano, sprong door naar de roeiboot erachter en belandde met haar volgende sprong onder luid geplons in het water. Wat een waterverplaatsing bij zo’n klein beestje! Mijn mede handlers beloofden zich met dit exemplaar bezig te houden. Ik spoedde mij terug naar de andere kant van het erf en werd opgewacht door verbijsterde gasten die mij uitlegden dat zij het schaap kwijt waren.
“Hij is die kant opgegaan, maar we zien hem nergens meer!”
Met nog een laatste restje moed in mijn schoenen liep ik in de aangeduide richting, tussen de balen kuilgras door en kwam, natuurlijk, weer bij een slootje uit. Het slootje vormde de grens tussen het erf en de tuin van de buren. Inmiddels was er een stilte over dit stukje camping gevallen. Het schaapje was verdwenen en een knap mens die hem tussen de huizen, tuinen, het kerkhof en de kerk zou terugvinden. Ik was echter niet bereid het op te geven. Toegegeven, het waren snelle schaapjes, ze waren goed in staat alleen te opereren en ze waren in paniek. Maar deze was achter de balen kuilgras verdwenen en daar was alleen maar sloot met een heel hoge kant. Ik liet mij op mijn hurken in de brandnetels zakken en tuurde geconcentreerd langs het groen bekrooste wateroppervlak. Er bewoog niets, alleen aan de overkant langs de kant zat een grote bobbel in het kroos. EEN BOBBEL IN HET KROOS? Met toegeknepen ogen bekeek ik de bobbel en met enige moeite was er de vorm van een ouessant schaapje in te herkennen. Met een ruk stond ik op en het wit van de ogen flitste in de groene kroosbobbel.
“Hier zit ie!” riep ik en het tumult barstte weer los.
Om de balen heen rende ik het pad af, duwde het hek van de buren open en verdween in de omheinde tuin. Langs de slootrand was de tuin helemaal afgezet met een vrij hoog hek. Gelukkig was er bij een dikke boom een uitsparing gelaten. Ik kroop voorzichtig tussen hek en boom door, klemde mij aan de stam vast en baande mij vervolgens, hangend aan het hek een weg naar het groene schaap. Trillend zag zij mij naderen maar ze was niet meer in staat zich te bewegen. Omdat zij niet erg diep in het water leek te staan, dacht ik langzaam mijn laarzen in de sloot te kunnen laten zakken. Dit bleek een inschattingsfout, want ik zakte tot aan mijn liezen het water in.
Een schaap dat een volgezogen vacht met slootwater en kroos heeft is loodzwaar. Zelfs als het minischaapje is. Voorzichtig sjorde en trok ik het beestje los uit de bodem en tilde hem naar boven, waar over het hek heen al hulpvaardige handen gestrekt waren om haar van mij over te pakken en over het hek te tillen. Ik riep om touw en waadde terug naar de doorgang tussen boom en hek.
Nu ging alles snel… Met een touwtje om de nek liep het schaapje, weliswaar protesterend mee en aan de andere kant van het erf zag ik de andere handlers bezig hun vangst ook aan een touwtje vast te maken. We hoefden ze alleen nog aan te moedigen een kwart kilometer over het weiland mee terug te lopen.
Een kwartiertje later liet ik mij in mijn natte spijkerbroek, met een kopje koffie op een plastic stoel neerzakken. De zon scheen gelukkig en mijn benen zouden al snel droogdampen. Verbijsterd keek ik naar onze nieuwe aanwinsten die op een kluitje, nat en groen stonden te bibberen. Zo klein en ach toch ook wel lief… De krengen!
Anna, 5 oktober 2009
