Ik vind het een geweldige film! Het gaat over vriendschap, trouw, geweld natuurlijk en frustratie, maar ook over geloof in elkaar en bovenal in jezelf. Je behoudt de grond onder je voeten en je blijft bij waar je voor staat.
Ik heb ook een hooligan thuis. En daarmee bedoel ik niet mijn zoons. Finnian is nu bijna elf maanden en hij ondergaat dagelijks meermalen een complete metamorfose. In de buurt van water is hij meer zeehond dan hond, hij plonst erin met de elegantie van een nijlpaard en slobbert rond als een varken in de modder. Thuis wanneer hij geen rust heeft, en dat is bijna voortdurend, zijn er overeenkomsten met een vlo, een kikker of een sprinkhaan, gecombineerd met de soepelheid van een panter. Hij springt moeiteloos over het hoogste en breedste deel van het bankstel, neemt een kijkje op het aanrecht en schiet vervolgens tussen PC en tafelpoot door. Hij reorganiseert graag de kleden op de stoelen of de matjes op de vloer, om maar niet te spreken over de verbouwingen in de tuin. Kortom een hooligan, met een goed hart, dat wel.
Op het schapen veld echter verandert de hooligan in Finnian, een echte schapendrijver. Hij kent behalve “Lie down” en “That’ll do” nog nauwelijks andere commando’s, maar het commando “Steady” hoef ik hem niet te leren. Automatisch neemt hij het tempo van de schapen aan, zoekt netjes het balans punt en draait op redelijke afstand zijn rondjes. Heel af en toe komt de hooligan boven en jaagt hij de schapen uit elkaar. Daar werken we aan… uiteraard.
Nu loopt er bij ons in de kudde Schaap nummer 015 rond. Schaap nummer 015 is een lief, zachtaardig schaap, die graag even bij je komt, wanneer je geen plotselinge bewegingen maakt of moet hoesten. Schaap nummer 015 was echter, toen ze zich bij onze kudde voegde, geen honden gewend, en zoals het zich nu laat aanzien, is zij ook niet van plan ooit aan honden te wennen. Ze past zich aan en hobbelt gezellig mee, maar het moet niet te gek worden, want dan trekt zij haar eigen plan. Schaap nummer 015 houdt dus niet van hooligans. Finnian de schapendrijver is goed te pruimen, maar als de hooligan de kop opsteekt, of de sokken erin zet, dan verlangt zij terug naar de rustige noordelijke provincie waar zij vandaan komt en gaat op weg, desnoods zwemmend.
De eerste keer dat ik Finnian los zie gaan en Schaap nummer 015 aan de overkant van de sloot door het water zie waden maak ik in luttele seconden een nieuw mentaal boodschappenlijstje. Lieslaarzen staan erop en zo’n pak waarmee je in een koude rivier kan staan vissen. Ik doe Finnian te kort met deze fatale gedachten. Vastberaden springt hij de sloot in en zwemt in een keurige boog om Schaap nummer 015 heen. Aan de overkant gekomen klimt hij op de kant en kijkt naar mij voor aanwijzingen. Ik weet het even niet en bovendien wil ik zien hoe hij dit gaat oplossen, dus ik zeg niets. Finnian bukt zich voorover naar Schaap nummer 015 en duwt met zijn neus tegen haar kop. Zij stoot terug met haar horens en ik hou mijn hart vast. Dit is niet iets wat je met een jonge hond graag ziet gebeuren, maar nogmaals duwt hij een aantal malen tegen de kop van het schaap. Zij geeft geen krimp, maar ook hij geeft niet op. Inmiddels heb ik besloten mijn droge voeten op te offeren en ik laat mij langzaam in de sloot glijden. Klotsend loopt het water mijn laarzen in. Finnian heeft zich intussen ook voorzichtig naast Schaap nummer 015 in het water laten zakken. Zwemmend duwt hij weer tegen haar kop, maar verandert van taktiek wanneer hij ziet dat dit niet gaat werken. Met zijn voorpoten klimt hij vervolgens op haar rug en blaft. Schaap nummer 015 komt een klein stukje in beweging.
“Toe maar Finnian, goed zo!” roep ik. En Finnian klimt weer op de kant en herhaalt de hele voorgaande routine; duwen tegen de kop, tik incasseren, het water in en op de rug omhoog klimmen. Zo nu en dan blaft hij daarbij om zijn daden kracht bij te zetten. Ik moedig aan, zonder commando’s en word almaar blijer met deze hond. Wat een lef, wat een doorzettingsvermogen! Schaap in de sloot? Geen probleem meer!
Schaap nummer 015 geeft uiteindelijk op en besluit zich gewoon weer bij de andere dames in het veld aan te sluiten. Ik trek haar op de kant en zie Finnian naast mij terugzwemmen naar ons eigen veld. Ik prijs hem uitbundig en ben volledig vergeten dat hij Schaap nummer 015 in eerste instantie zelf de sloot in heeft gedreven. Ik heb een hond die volhoudt en niet bang is!
Tevreden klauter ik uit de sloot op het droge… mijn hooligan stood his ground!
Anna, 25 september 2008
