COMMUNICATIE 2
De vorige column over communicatie sloot af met de verwachting nog een boeiende tijd tegemoet te gaan. En inderdaad, zoals was te verwachten liep alles anders dan ook maar enigszins kon worden ingeschat. Je stelt je zo voor dat wanneer een klein schattig pupje zijn intrede doet in het huishouden, de andere honden daar dan zorgzaam en als op eieren omheen lopen. Liefdevol snuffelend en likkend. Je stelt je ook voor, dat het genoemde pupje zich vervolgens zacht piepend op de vloer laat rollen en vol overgave op zijn rug gaat liggen.
Nou, NEE DUS!
Finnian kwam binnen, snuffelde twee maal om zich heen, stiefelde vastberaden op een speeltje af dat het dichst bij Cooper in de buurt lag en liep er triomfantelijk mee weg. De blik in Coopers ogen was een klein fortuin waard. Voor Cooper, die Neala al twee jaar lang alle hoeken van de kamer kan laten zien, zich door haar niets laat afpakken en haar dingen laat doen waar ze op het moment eigenlijk niet op zit te wachten, was de verdwijning van haar favoriete speelgoed, net zo verbijsterend als sneeuwval in augustus! Hulpeloos keek zij om met een aarzelend voorpootje zwaaiend in de lucht. Maar, tegen de verwachting in, deed ze niets!
Neala’s reactie was zo mogelijk nog onverwachter. Deze zachtmoedige, onderdanige en vooral lieve hond, die alles en iedereen (behalve schapen) even voorzichtig en vriendelijk benadert wilde niets van Finnian weten. Bij vrolijke toenaderingspogingen van zijn kant draaide zij majesteitelijk beledigd haar hoofd weg, weigerde hem zelfs maar te bekijken en gromde er zachtjes bij! Triest hobbelde ze haar bench in en moest met een gewonde blik naar ons constateren dat zelfs dat niet heilig meer was. Uiteraard kroop ik regelmatig, mij in bochten wringend, zelf ook de bench in om Finnian er weer uit te halen. Het enthousiasme waarmee hij boven op Neala’s rug klom, aan haar nekharen trok en aan lippen en oren knaagde was inderdaad een beetje te gek.
Met Cooper ging het intussen goed; zij liet zich een hoop van de drukte welgevallen, en greep alleen zo nu en dan zachtjes in. Finnian daarentegen hield niet zo van die tamme toestanden en bracht regelmatig leven in de brouwerij door schel blaffend om Cooper heen te springen. Ach dat doet zo’n pijn aan je oren, wanneer je duf bent door het vroeg opstaan en laat naar bed gaan in het kader van de zindelijkheidstraining!
Neala was inmiddels gestopt met eten en reageerde paniekerig op elke piep. Na een aantal dagen vroeg ik mij bijna in tranen af, of ik niet een vreselijke fout had begaan. Hapje voor hapje met de lekkerste stukjes vlees probeerde ik haar bij te voeren, tot ik uiteindelijk de gedragsdeskundige van de dierenarts sprak. Hartelijk lachend legde zij uit dat ik Neala het mooiste kerstkado, ooit, had gegeven. Een puppie! Neala was schijndrachtig en haar enige probleem was dat Finnian’s ontwikkeling voor liep op die van haarzelf! Wat een opluchting! En hoe duidelijk werd het meteen dat mijn gemoedsrust van directe invloed op de honden is. Want vanaf dat moment ging het beter. Na een aantal weken at Neala weer haar gewone voer, bezette ze weer haar favoriete stoel en speelde ze met Finnian. Eén ding veranderde gedurende die weken niet, en dat was haar passie voor schapen!
Inmiddels zijn de verhoudingen weer bijgesteld; Finnian is wat groter en Cooper en Neala niet meer zo voorzichtig. Neala grijpt nu zelf in, weliswaar sporadisch, maar het gebeurt wel. En verder spelen ze door lekker rond te rollen. Finnian weet Cooper met twee blaffen van de bank af te krijgen om er vervolgens zelf te gaan zitten. En Cooper loopt zo nu en dan gewoon langs, deelt een paar rake klappen uit tot Finnian op de grond ligt, en wandelt vervolgens met een onbewogen gezicht, weer verder. Spelen gaat wat grover dan met Neala; er wordt flink gegromd en gesleurd.
Trouwens, wat die communicatie bij honden betreft… Ik zie wel wat in sommige vormen. Of ben ik de enige die wel eens iemand in het voorbijgaan een flinke mep wil geven?
Anna
10 februari 2008
