Castratie

Pino, Reilley-Keir's eerste lammetje is inmiddels met acht en een halve maand uitgegroeid tot een flinke ram. Hij heeft een prachtige kromme neus en al aardig indrukwekkende horens. Hij gedraagt zich er niet naar en heeft weinig (d)rammerigs over zich. En omdat hij zo vriendelijk is en graag naar je toekomt om even aan je jaszak te knabbelen en geaaid te worden, wilden wij hem graag houden. Toegegeven, als efficiënte schapenboer zijn wij bij deze mislukt, maar ach...

Om te voorkomen dat hij toch op ramse wijze wat te enthousiast zou worden in de buurt van de dames, waaronder zijn moeder, kwam vanochtend de veearts langs om van Pino een hamel te maken.

Wij hadden totaal geen idee wat wij van deze operatie verwachten konden, maar de zon scheen, het veld was droog en dat bood bij elkaar de ideale omstandigheden voor de ingreep. Wij waren behoorlijk onder de indruk van de aanpak van de veearts en zijn assistent. Met een heel arsenaal aan operatie spullen betraden zij het veld en het enige dat wij nog hoefden aan te vullen was schoon water. De voorbereiding en het eerste verdovingsspuitje verliepen voorspoedig. Pino zou in halfslaaptoestand gebracht worden, maar hij liet wel even op zich wachten. Tot tweemaal toe moest er wat bijgespoten worden en wachtten wij in het zonnetje af tot hij wat wankel op de pootjes zou worden. Dat gebeurde uiteindelijk en snel en efficiënt werden alle benodigdheden in de pen klaar gelegd. Na het wassen, ontsmetten en scheren van het operatiegebied werd het puntje van de balzak afgeknipt en de toch wel indrukwekkende zaadballen naar buiten geduwd. Vervolgens werden de zaadstrengen één voor één afgebonden en afgeknipt en verdwenen weer netjes terug in de balzak, die vervolgens uitgebreid werd ontsmet. Niet met de bekende blauwspray, maar met een prachtige zilverkleur.  De balzak zelf bleef open om het eventuele wondvocht een uitgang te bieden. Wat opviel tijdens de gehele operatie was de geringe hoeveelheid bloed. Na nog een uitleg over de anatomie van de zaadballen zelf werd Pino in buiklighouding gelegd en nog geen minuut later stond hij alweer wat zwabberig op zijn poten. Uiteraard was teruggaan naar de kudde, het enige wat hij wilde. Wij hebben hem nog een uurtje in de gaten gehouden en zijn tegen de avond weer even gaan kijken. Het gaat goed, hij wilde weer geaaid worden en at wat schapenkorrels uit de hand.

En tja, ik voelde me toch een beetje schuldig...

beeldverslag van de castratie voor mensen met een niet te zwakke maag.

Anna, 22 april 2009