schaapjes in het gras te liggen en ze rustig met de schaar van hun vacht te ontdoen.
Hoewel ik het voor me zag, kon ik me er geen echte voorstelling van maken. Schapen willen namelijk met mij niet rustig en ontspannen in het gras gaan liggen. Ze komen naar mij toe, dat wel. Maar dat is hoofdzakelijk omdat ze wat te eten verwachten, of omdat er een hond achter ze aan loopt. Wanneer ik op het gras zou gaan zitten om een boterhammetje te eten, kan ik me nog voorstellen dat ze bij me komen om te zien of ze dat boterhammetje uit mijn handen kunnen ratsen, maar ik geloof niet dat, wanneer ik uitnodigend naast mij op het gras klop, ze zich dan tevreden blatend naast mij op de grond laten zakken.
Míjn eerste keer schapenscheren ging heel anders. Ik was gelukkig niet in mijn eentje, maar met een stel schapenscherende vriendinnen. Eén van ons had behoorlijk wat ervaring en de rest zou de kunst van haar leren. Het was een bewolkte voorjaarsavond, en we waren op alles gekleed, wat uiteraard veel te warm bleek te zijn. Omdat de ram zou verhuizen naar het Reilley-Keir veld leek het mij een uitdaging om hem zelf te scheren. Ik pakte hem bij zijn hoorns en toen bleek hij steviger op zijn poten te staan dan ik had verwacht. Een blok beton was er niets bij. Met vier vrouw sterk, vrouw:poot = 1:1, kregen we hem zwetend en puffend waar wij hem hebben wilden. Met zijn billen op het zeiltje. En toen bleek hij zo mak als een lammetje! Ik schoor er op los en hoewel mijn rug en bovenbenen lieten merken het met mijn actie niet helemaal eens te zijn, had ik met een half uurtje toch een aardige hoop wol om mij heen liggen. Na nog een half uurtje koffie en rust riep ik overmoedig dat ik nog wel een schaap wilde doen. Schaap nummer twee liet zich makkelijk omkeren en hup, daar ging ik weer! Nu reken je jezelf altijd sterker, actiever en jonger dan je bent; dit om aan het eigen ideaal beeld te kunnen voldoen en ik had geen rekening gehouden met het gewicht van de scheermachine en mijn trillende handen. Op het moment dus dat de scheermachine mijn vinger vond, voelde ik dat in eerste instantie niet. Pas toen mijn schapenscherende vriendinnen erop aandrongen dat ik even ging zitten omdat ik helemaal groen zag realiseerde ik mij dat ik voor die avond klaar was.
In het kader van wat doe je jezelf aan, had ik een een paar weken later een aantal koordjes met gekleurde labels aangeschaft. Het leek mij leuk en handig om mijn schapen en de gehuurde schapen van elkaar te kunnen onderscheiden. En ach… zo’n koordje om een schapennek doen, dat kan nooit zo lastig zijn. Met hond, dochter en één van dochters vriendinnen dreven we de schapen in de grote pen. Het eerste stel schapen liet zich redelijk makkelijk decoreren, en de volgenden lukten met flink wat moeite ook nog wel. Nu had ik de fout begaan om de schapen elk voor hun goede gedrag te belonen met hun vrijheid. Uiteindelijk hadden we dus nog één schaap over en die had besloten dat zij direkt met haar maten meewilde. Met wat slinkse bewegingen dreven we haar een hoek in en voor ze het gaas kon rammen had ik haar bij de horens. Trots op mijn geroutineerde manier van doen zwaaide ik mijn been over haar rug om haar goed klem te zetten. Helaas, ze was sneller dan ik en het enige wat ik me herinner van de momenten dat ik op mijn buik door het schaap door de modder werd gesleept is het uitbundige gelach van twee pubermeiden en de verbaasde uitroep van dochter: “Mam, waarom laat je dat schaap niet los?”
Bloed, zweet en modder dus, maar er vloeien ook tranen. Schapen bekappen is ook zo’n klus, die je uitsluitend door ervaring leert. En hoewel ik mijn geroutineerde manier van doen sinds het labelen van de schapen niet meer zo hoog had zitten, was ik toch gematigd tevreden over mijn kapkwaliteiten. De schapen drijven we nu in een kleinere pen, makkelijker te pakken dus. Het omkeren kan ik met enige moeite in mijn eentje en het kappen zelf heb ik van de veearts afgekeken. Elk hoefje spuit ik na het kappen plichtsgetrouw in met blauwspray. Zo ook op een mooie zondag ochtend, toen ik nog maar zo’n twee schapen hoefde te bekappen. In de verte klonk het gebabbel van bevriende handlers, die aan een bakje koffie zaten, het zonnetje scheen, de schaapjes werkten mee en bijna… bijna voelde ik mij als die ervaren schapenhoudster waarmee ik mijn verhaal begon. Bijna, tot ik de bus blauwspray achterstevoren vasthield en stevig in mijn oog spoot!
Anna, 20 november 2008
