Wanneer het eten is uitgedeeld, zij moeten op elkaar wachten en mogen hun kop pas in de bak steken wanneer ik het zeg, hebben wij een seconde of 40 rust. Dan zijn Cooper en Taff klaar met hun eigen bak, en laten hun oog vallen op de bakken van Neala en Finn. Neala eet rustig beheerst, soms met tegenzin en soms helemaal niet. Ik kan dus niet weglopen tijdens haar flegmatieke gecrunch, want dan is zij haar eten kwijt. Het zwijgend toekijken van Taff kan haar soms zo op de zenuwen werken dat zij wegloopt en drie maal raden wie er in haar bak duikt. Finn eet in zijn bench. Dat is gegroeid sinds zijn puppytijd en dan niet zozeer om zijn eten te beschermen, maar gewoon omdat hij niet begreep dat elk zijn/haar eigen bak had. Dat leidde tot verwarring en toestanden. Vandaar. Wanneer Finn nog eet en de aandacht van Taff en Cooper richt zich op zíjn bak, dan kan Finn daar ernstig boos om worden. Hij stopt met eten en smijt met zijn voerbak. Dat gebaar heb ik nooit zo begrepen. Persoonlijk zou ik treiterig dooreten, omdat ik toch veilig in mijn bench zit. Zo niet Finn, hij grijpt woedend zijn bak en de korrels vliegen vervolgens door de keuken.
Taff en Cooper brengen het grootste deel van hun wakkere leven door met het schumen naar voedsel. En daarin gaan zij ver! Een korreltje achter de bench of achteraan onder het fornuis levert uren van stiekem gekrab en geploeter op. Zij lichten elkaar niet in over hun werkzaamheden, want concurrentie kunnen zij niet hebben. Wanneer de ander in de gaten heeft dat zich iets eetbaars bevindt op een lastige plek loopt de eerlijke vinder met een onschuldige kop de andere kant op om de aandacht af te leiden. Wanneer de kust weer vrij is worden de pogingen hervat. Het aanrecht schoonvegen is ook zo’n klusje waarbij het mij niet aan aandacht ontbreekt. Onmiddellijk scharrelen Taff en Cooper om mij heen. Wanneer het alleen om kruimels gaat en ik heb een goede bui, wil ik namelijk nog wel eens heel royaal de rommel op de grond vegen. En dan moet je er als hond natuurlijk snel bij zijn. Mijn keukenvloer ziet er ook altijd dweilschoon uit!
En dan is er natuurlijk de vuilnisbak. Het is een grote stalen pedaalemmer, die zich om logische redenen op een centrale plek in de keuken bevindt. En die is boeiend, vooral wanneer ik hem opentrap om de restjes eten in te gooien. En nadat hij weer is dichtgeklapt blijft het uiteraard geuren, en wat doe je dan als immer hongerige hond? Je wacht tot de baas even naar de wasmachine is, of boodschappen doen en dan ga je wat proberen. Het duurde even voor ik erachter kwam dat Taff en Cooper en later waarschijnlijk ook Finn iets nieuws hadden geleerd. Normaal ben ik blij met alles wat ze leren, maar dit was anders! Dit was een typisch staaltje van zelfbelonend gedrag. Ik had er geen aanwijzingen voor gegeven en zeker geen beloningen! Die beloningen haalden ze er wel zelf uit. En toen het telkens weer schoonmaken van de keuken, het hervullen van de vuilnisbak en het onder de dekenkist vandaan vissen van lege verpakkingen mij te bar werd, dacht ik met een truc de daders op heterdaad eens flink te laten schrikken! Ik trok mijn jas aan en pakte mijn tas, riep “tot straks” en wandelde de gang in. Even deed ik de voordeur open en stevig weer dicht en vervolgens sloop ik op kousenvoeten de trap op. Het duurde niet lang voor ik gerommel vanuit de keuken hoorde en het metalige geluid van het deksel. En dus denderde ik de trap af (mijn arme buren) en stormde de kamer binnen. Er stoven een stel honden de keuken uit en achter hen klonk de dreun van staal op staal waarmee de vuilnisbak dichtklapte.
Mijn optreden heeft helaas niet het effect gehad waar ik op hoopte. De aantrekkingskracht van voedsel was sterker dan de schrik van mijn actie en dus vond ik nog steeds de resten van de afgelopen maaltijden terug op de keukenvloer. Wel ben ik er zeker van dat Cooper gestopt is. Die trof ik op een middag bij thuiskomst aan met een grote bult op zijn neus! Wie het onderste uit de vuilnisbak wil krijgt het lid op de neus zeggen ze wel en het werd nog een behoorlijke ontsteking ook!
Tijd dus voor nieuwe maatregelen en op een heel gewone dag, vond ik een heel gewoon antwoord. Ik knoop nu gewoon de zak dicht! Zo simpel en logisch… Ik ben duidelijk minder snel van begrip dan mijn honden! Want zij hadden binnen een dag door dat de vuilnisbak niets meer opleverde!
Anna, 21 februari 2010
